تاریخچه مجسمه های برجسته

در زمان‌های قدیم، انسان‌های بدوی از رنگ‌ها و خطوط برای نشان دادن اشیای طبیعی که در طول زندگی شکار و جمع‌آوری با آن‌ها برخورد می‌کردند، استفاده می‌کردند و آنها را به‌عنوان نقاشی‌های دو بعدی نشان می‌دادند تا نگرانی خود را نسبت به این چیزها بیان کنند. هنگامی که مردم حکاکی خطی را اختراع کردند و قصد داشتند این تصاویر را با مواد سختی مانند سنگ ثابت و حفظ کنند، اولین مجسمه‌های برجسته ظاهر شدند.

چه به تصویر کشیدن واقع گرایانه از اشیاء طبیعی و چه الگوهای تزئینی، روش های به تصویر کشیدن و الگوهای سبک در نقاشی های سنگی اولیه و حکاکی های خطی تا حد زیادی مشابه بودند. حکاکی‌های خطی یافت شده در غارهای دره رود نیل و شرق مدیترانه، همگی ابتدا به ترسیم طرح کلی، سپس به‌دقت ترسیم و حکاکی کردن آن در خطوط پرداختند. با توسعه ابزارها، کنده کاری های صخره ای کم عمق نیز شاهد پیشرفت های مربوطه بود. مردم بدوی بدوی چادرنشین شمال چین تعداد زیادی حکاکی روی سنگ (یا نقاشی های صخره ای) را که تاریخ و زندگی خود را در کوه های یینشان، که هزاران مایل امتداد دارند، ثبت کرده اند. حکاکی‌های صخره‌ای در این منطقه با واقع‌گرایی قوی‌شان مشخص می‌شود، اغلب حیوانات وحشی و دام‌هایی مانند گاو، اسب، بز، آهو، ببر و پلنگ را نشان می‌دهد. هنرمندان بدوی این تصاویر را روی سنگ‌های متراکم و صاف سیاه می‌کشیدند و بعداً آن‌ها را با سنگ‌های مخصوص آسیاب‌شده، تیز و سخت تراشیدند که به بیان اولیه هنر برجسته‌سازی سنگ تبدیل شد.