سنگ تراشی معماری چیست؟

سنگ تراشی معماری شکلی از هنر سنگ تراشی است که کارکرد اصلی آن تزئینات معماری است. بلوغ فن آوری زمین rammed در طول سلسله های یین و شانگ پایه و اساس توسعه آن را بنا نهاد. در طول سلسله‌های کین و هان، حجاری‌های سنگی مقبره‌های بزرگ- با اشکال واضح و حضور باشکوه ظاهر شد و نمونه اولیه تزئینات معماری را می‌توان به سلسله هان ردیابی کرد. معرفی بودیسم در طول سلسله های جین و جنوب و شمال توسعه مجسمه های بودایی و الگوهای فرخنده را ترویج کرد. در دوران سلسله‌های سویی و تانگ، استفاده از سنگ‌تراشی افزایش یافت و در تزئیناتی مانند پایه ستون‌ها، درها و پنجره‌ها به کار رفت. در طول سلسله های سونگ، لیائو و جین، جزئیات بیشتر اصلاح شد. در سلسله یوان، به طور گسترده ای در اقامتگاه ها و سالن های اصناف استفاده می شد. تکنیک‌های کنده‌کاری سلسله‌های مینگ و چینگ به طور فزاینده‌ای پیچیده شد.

بر اساس متریال سنگ، می توان آن را به انواعی مانند سنگ آبی، مرمر و مرمر سفید تقسیم کرد. حکاکی سنگ آبی فوجیان هویان به دلیل شیرهای سنگی حاوی دانه های سنگ نورد مشهور است، در حالی که حکاکی سنگ مرمر یوننان از بافت های طبیعی برای ارائه تصاویر منظره استفاده می کند. تکنیک ها عبارتند از: منبت، برجسته، کنده کاری گرد و حکاکی روباز. حکاکی سایه فوجیان هویان از مته ها و اسکنه های فولادی برای ایجاد الگوهایی با تراکم متفاوت استفاده می کند. نرده های سنگی از نرده، نرده و قرنیز تشکیل شده است. در طول سلسله‌های تانگ و سونگ، از آن‌ها برای پایه‌ها و پل‌ها استفاده می‌شد. سر نرده ها با گلبرگ های نیلوفر آبی، اژدها و ققنوس حکاکی شده اند، در حالی که نرده ها اغلب با نقش برجسته های منظره، گل و پرنده تزئین شده اند. حکاکی‌های سنگی در معماری جیانچوان بای معمولاً در مقبره‌ها و طاق‌های یادبود یافت می‌شوند و با جانوران افسانه‌ای، مقامات ملکی و نظامی و الگوهای فرخنده تزئین شده‌اند.